Aktualności

Jakiś czas temu pisałam o szkolnym wyścigu donikąd.. Dziś mam wrażenie doszło do sytuacji, w której te biegowe tory mają iść wprost przez nasze domy, głównie i w szczególności przez pokoje naszych dzieci/uczniów.. Ale zaraz zaraz, przecież nie możemy już biec razem po wyścigowych torach, teraz każde dziecko/uczeń niechaj biegnie więc dalej sam, w jednoosobowym własnym, domowym kołowrotku, byleby tylko nie zwalniać, byleby bez wytchnienia.. Jeszcze wczoraj było we mnie gniewu, frustracji i rozczarowania bardzo ponad stan i normę.. Równowaga, wdech, wydech, spokój, cisza, dom.. Jestem wśród swoich. Jakby to powiedzieć.. Jestem w domu, bo #zostajęwdomu.. Jesteśmy w domu.

A dom to ciepło, bliskość, relacje, emocje, wartości, bycie razem, wzajemna troska, najważniejsi ludzie (mali i duzi), życie. Dom to dziś jeszcze bardziej (niż kiedykolwiek wcześniej) miejsce dla mnie szczególnie najważniejsze. Dom. Nasza i tylko nasza przestrzeń, nasz azyl, nasza wspólnota, nasze zasady. Nie dajmy się zwariować! Dbajmy o siebie, dbajmy o nasze dzieci, wspierajmy naszych uczniów. Nie wpuszczajmy do naszych domów i nie próbujmy na siłę pchać do domów innych bylejakości i bezsensu..

Czy nasz kot może zachorować?
Skąd wiesz na pewno że nie?
Czy jesteśmy bezpieczni i na pewno nie zachorujemy?
Czy w Norwegii też ludzie nie mogą wychodzić z domów?
Kiedy znowu pójdziemy do szkoły?
Możemy kogoś zaprosić?
Dlaczego nie możemy odwiedzić babci?
Czy będą wakacje? Pojedziemy na wakacje?
Chyba trochę tęsknie za koleżankami..
Jak ciocia wróci do Polski?
Czy tata musi codziennie wychodzić do pracy?
Kiedy to się skończy?
…
To są dziś dla mnie tematy najważniejsze! Z całą sympatią i szacunkiem.. ale ułamki, tabliczka mnożenia, zaimki i przyimki oraz ortografia a także Państwo Piastów muszą i mogą zaczekać.
Nie narzekamy na brak zajęć .. Rysujemy, szyjemy, malujemy, wymyślamy gry planszowe, gramy, piszemy listy do przyjaciół, którzy są daleko, nudzimy się, czytamy, gotujemy, kłócimy się, śmiejemy, biegamy (bo mamy to szczęście i swój tylko własny kawałek trawnika), rozmawiamy, próbujemy zachować względną normalność, trzymamy się (póki co w zdrowiu)..
Czas kwarantanny to nie ferie.
Zdecydowanie nie..
Dlatego zarażajmy się dobrem, ludźmi bądźmy zwyczajnie..

Ania

#zarażamydobrem
#zostajewdomu
#zostańwdomu
#szkołanaop@k
#dzieciństwotoniewyścigi

Możesz…

Nowe budzi lęk. Zmiana często przeraża. To całkiem naturalne, bo potrzeba bezpieczeństwa i związanej z nim przewidywalności jest jedną z podstawowych potrzeb, które domagają się zaspokojenia od pierwszych sekund naszego życia.

Ostatnie dni przyniosły wiele nowego i zupełnie nieoczekiwanego. Nie byliśmy na to wszystko przygotowani. Czy to źle?

Myślę sobie, że ani źle ani dobrze. Po prostu tak też bywa, że kompletnie nie wiemy, co robić, choć bardzo chcielibyśmy wiedzieć. Chcielibyśmy być przygotowani na to, że szkołę zamknięto. Uczniowie zostali w domu i wszyscy zostaliśmy na różne sposoby wybici ze znanego schematu funkcjonowania.

I teraz trzeba się jakoś w tej sytuacji odnaleźć. Trzeba podjąć decyzję i jakiekolwiek działania… Trzeba się skonfrontować z zupełnie nową rzeczywistością…

A gdyby tak zobaczyć w tym wszystkim szansę?

Szansę na coś jakościowo lepszego?

Szansę na pozytywny obrót spraw?

Łatwo napisać! Wszyscy słyszeliśmy gdzieś, kiedyś, za górami, za lasami, że czasami jakiś człowiek traci świetnie płatną pracę, a potem – po okresie rozpaczy – wchodzi na nową, lepszą i bardziej satysfakcjonująca dla siebie drogę. Tak, to są te wszystkie historie z rodzaju: nie ma tego złego… …i z pewnością przytrafiają się raz na milion lat.
I z pewnością nie nam.

Co przytrafi się nam? Jak to wszystko się potoczy? Jak się skończy? Jak zrealizujemy materiał? Jak oni zdadzą egzaminy? Jak się tego nauczą? Jak?

Nie wiesz jak? Ja też nie wiem i mam takie poczucie, że jest nas więcej.

I dlatego proponuję, żeby przez chwilę w tym stanie pozostać. Wziąć spokojny i lekko wydłużony wdech, a z wydechem pomyśleć sobie „nie wiem, co robić”.

Tak, możesz nie wiedzieć. Możesz iść do lasu, z dala od ludzi i chodzić sobie w towarzystwie tej myśli. A może towarzyszy Ci też lęk? Dobrze, zauważ go. Lęk potrzebuje zostać zauważony. Stawiając kolejne kroki na leśnej ścieżce, poczuj, że się boisz, że czujesz się niepewnie, że może nie masz jeszcze pomysłu. JESZCZE nie masz. Tak jest na ten moment.

Ta zmiana może być szansą i okazją do kolejnej – jakościowej zmiany  w naszym życiu (lub jakimś jego obszarze). Może, ale nie musi. To Ty możesz nadać jej taki sens. Teraz, kiedy Twoi uczniowie są w domach. Kiedy nie są zbici w jedna „masę”, która nazywa się „IIIXYZ”, ale są pojedynczymi ludźmi i każdy z nich siedzi teraz w domu, a w odróżnieniu od szkolnych ławek i krzeseł, każdy z tych domów jest kompletnie inny. Może na kolejnym spacerze pomyślisz o nich? Jacy są? Czym Cię zaskoczyli? Kiedy najbardziej Cię złoszczą? Co robią wtedy? A co Ty robisz?

Nie myśl o tym, jak odpowiesz KOMUŚ na te pytania. Odpowiedz tylko SOBIE. Odłóż na bok podręcznik i pomyśl o swoim przedmiocie: co Cię w tej dziedzinie najbardziej kręci? O czym najchętniej i z entuzjazmem opowiedziałbyś innym ludziom? Czym lubisz się dzielić? Na czym chętnie zatrzymałbyś się dłużej, gdyby tylko było więcej czasu? Nie śpiesz się z odpowiedziami.

Odpowiedz tylko sobie.

Każda zmiana pociąga za sobą kolejną, ale potrzeba na nią miejsca. Potrzeba się zatrzymać. Bez oczekiwań, przewidywania i „wszystkowiedzącej” głowy.

To dobry moment: nie pędzisz od klasy do klasy. Nie stoisz przed rozwrzeszczaną grupą uczniów. Spróbuj odłożyć na chwilę automatycznego pilota. Wyjdź ze swojego dotychczasowego działania. Wyjdź na spacer do lasu. Albo do drugiego pokoju. Nie podejmuj przez chwilę działań ani decyzji. Bądź.

Bądź z tym wszystkim, co w sobie teraz nosisz.

„Nie rób byle czego, już lepiej stój i patrz”.

Marta

fot. shutterstock

Muszę się wziąć za siebie i pracować nad wewnętrzną równowagą. Jestem w stanie każdą swoją wypowiedź zacząć bowiem od „dobra, kurwa, bez przesady”. To pierwsze zdanie tutaj, to w sumie też jest zmyłka. Bo ważniejsze jest to drugie…

Okazało się bowiem nagle, że w kwestii „pandemia/szkoła” najważniejszą i kluczową sprawą jest opanowanie przez uczniów materiału. Czy może raczej zrealizowanie przez nauczycieli podstawy programowej (bo to niekoniecznie na jedno wychodzi, wiadomo – papier wszystko przyjmie). Czy może też – udowodnienie przez ministerstwa/system (nazywajcie to jak chcecie), że wszystko funkcjonuje jak należy. No więc mam całkowicie odmienne zdanie (i postaram się krótko; edit: teraz już wiem, że mi się nie udało).

Po pierwsze – trąbi się wszem i wobec, że teraz wszystkie lekcje mają się odbywać online. I że się problem pojawił, bo nauczyciele są do tego nieprzygotowani i jak to jest możliwe? No a jak mają być, skoro do tej pory nikt tego od nas nie wymagał, skoro szkoły  są niedoinwestowane, więc używanie multimediów odbywa się najczęściej w ramach lekcji pokazowych lub podczas tzw. hospitacji (dziś mówimy „obserwacji”)? Dołóżcie do tego zakaz używania telefonów w szkołach i na lekcjach (a to naprawdę jest zajebiste narzędzie, używam na bieżąco). Dołóżcie do tego demonizowanie mediów społecznościowych i – mojego ulubionego – „spoufalania się” z Uczniami i wyjdzie na to, że jedynym kanałem kontaktu jest dziennik elektroniczny (tam, gdzie jest… …bo tam, gdzie go nie ma, pozostaje poczta polska lub pantoflowa) i macie niemal komplet. Teraz się wszyscy będą na szybko uczyć, jak uczyć zdalnie. Na czasie i na czas.

Bo nagle akcja sprowadza się do tego, że nauczyciele (a przynajmniej spora ich grupa i niemal ze wszystkich przedmiotów; co z religią, jestem ciekaw?) nadsyłają Uczniom/Rodzicom mejle typu – „proszę omówić dział 27 i zrobić ćwiczenia ze strony 60-79”. Póki co pominę sprawę, że  – proszę sobie wyobrazić 15 takich mejli i pracującego rodzica. Albo to, że w necie pojawiają się informacje, że nauczyciele wysyłają grafik odpytywania przez telefon. Jak nie odbierzesz dwa razy – kapa. Pamiętacie to powiedzenie – masz tak umieć tabliczkę mnożenia albo Inwokację, żebyś ją umiał wyrecytować, jak cię obudzę w środku nocy? Pomijam milczeniem. Albo nie – [złowieszczy rechot].

 I ja wiem, że to jest sprawa mocno wielowarstwowa, bo  rząd pozoruje, że wszystko funkcjonuje i dlatego będzie rozliczał, bo nie ma innych narzędzi, jak nacisk, więc napiera na kuratoria, kuratoria na dyrekcję, dyrekcja na nauczycieli, nauczyciele przy pomocy rodziców na uczniów, ale… …czemu nikt nie powie – „Dosyć, kurwa mać! Oraz stop! Istnieją granice tej paranoi!”? …pomijam…

…bo jednak przede wszystkim jest to – moim skromnym zdaniem – strzał w kolano. Strzałami właściwie. W kolana właściwie. Serią.

Z jednej strony bowiem – ktoś może dojść do wniosku i trudno mu będzie odmówić racji, że szkoła/nauczyciele potrzebni nie są. Skoro wszystko można zrobić w domu? Skoro wszystko sprowadza się do odczytania rozdziału i zrobienia ćwiczeń, to po co cała ta otoczka ze wstawaniem na 8, noszeniem tych tornistrów, 45-minutowymi lekcjami itd.? Na marginesie – moja znajoma jakieś dwa tygodnie temu dostała przez rzeczony dziennik mejla/polecenie od pani – „proszę omówić z dziećmi to i to, bo ostatnio mnie nie było, a będzie z tego kartkówka”. Przysięgam, że odpisałbym natychmiast – „nie mam czasu” albo „nie jestem nauczycielem [nazwa przedmiotu] i nie umiem. Z wyrazami szacunku”.

Z drugiej strony – może jest właśnie na odwrót i ci, którzy mają teraz za zadanie z dziećmi nad lekcjami usiąść, docenią, że to wcale nie jest takie łatwe? I że potrzebny jest fachowiec? Oczywiście pod warunkiem, że ten fachowiec nie będzie w szkole robił tego samego, co przez mejl. Czyli zadawał i sprawdzał, często jakże durnymi i nudnymi, zawartymi w podręcznikach, ćwiczeniami. Moja córka zrobiła wczoraj lekcję z jakiegoś tam przedmiotu w 10 minut, wzdychając, że „pffffffff/ojezu… …jakie to jest banalne”. Daję słowo – nic jej to nie dało. Odbębniła te ćwiczenia na szybko i bez emocji, po czym poszła rysować albo oglądać jakieś mjuzikale, czy coś, co ją pobiera na maksa (przy okazji sprawdzała w necie terminy, czy słówka, których nie rozumie i czatowała ze znajomymi).

Wydaje mi się zatem, że aktualna sytuacja może nam także uświadomić, jak wielki sens ma mądrze prowadzona edukacja domowa albo szkolna lekcja. Jak wiele oszczędza się w niej czasu i jak fajnie można się skupić, tylko na najważniejszych aspektach edukacji. Przypominam, że edukacji domowej uczeń realizuje podstawę programową (nie podręcznik!), czyli to co najważniejsze, kwintesencję. I przecież spokojnie można to zastosować teraz – biorę podstawę z danego przedmiotu i według swojego pomysłu i we współpracy z Internetem (jak ktoś ma znajomego przedmiotowca, to jeszcze lepiej) realizuję to, co akurat chcę.

Pomysłu ministerstwa o lekcjach prowadzonych przez TVP nawet nie skomentuję. Wyobrażam sobie tylko, jak przez weekend przygotowują 45-minutowe nagrania wszystkich przedmiotów na wszelkie możliwe tematy (bo przecież uczniowie omawiają teraz różne rzeczy, to jest podobno jakieś 5 mln dzieci), potem puszczają to na kanale, którego młodzi ludzie nie oglądają (a ja np. w ogóle nie mam telewizji), a dzieci siedzą grzecznie i oglądają te wykłady, czy tam chemiczne doświadczenia. Najbardziej sobie wyobrażam lekcje dla technikum albo liceum profilowanego. Nie zapominajmy o tym, że telewizyjni nauczyciele prowadzą lekcje w kominiarkach, bo ich dane – tak jak to było w przypadku podstawy programowej – trzeba utajnić. Pozorowanie działań.

Przede wszystkim zaś i najważniejsze – najbardziej mnie rozwala ta panika. „Ło Jezu, nie zrealizują podstawy programowej!” albo „Ło Matko Bosko, jak oni zdadzą egzamin i maturę?!’.

Serio? To jest teraz najważniejsza rzecz na świecie? A może to jakaś próba udowodnienia, że za coś ci nauczyciele, siedzący teraz w domach, te wypłaty dostaną. Padł taki pomysł, żebyśmy (nauczyciele) zrobili grafik działań i się potem z tego rozliczyli! Nie ma bata oraz niedoczekanie! Jeśli Uczeń nie chce albo ma to w dupie, to ja nie jestem  w stanie (pomijam fakt, że nie mam najmniejszego zamiaru) go do tego nakłonić albo zmusić (przez Internet!). Poza tym wyobrażam sobie sytuację, że mówi – „a ja nie miałem dostępu do sieci”. Albo „nie miałem czasu, bo tata był w trasie i musiałem pomagać mamie”. Albo – „rodzice jak zwykle pili wódkę i nikt mi nie powiedział”.  I co mam wtedy zrobić? Któremu mam postawić jedynkę, a któremu tróję (za starania).

Ad rem – jakkolwiek nie zabrzmi to kontrowersyjnie – najwyżej nie zrealizują tej podstawy! Najwyżej wszyscy zdadzą egzaminy gorzej albo nie będzie ich w ogóle (pamiętacie, jak przy strajku państwo rząd powiedzieli, że nie ma takiej opcji prawnej, żeby przesunąć? Jeśli sytuacja domowych izolacji się utrzyma – ciekaw jestem, co się stanie w tym roku). Ostatecznie zaś  – wszyscy (oprócz uczniów w edukacji domowej, na których miejscu wszystkiego miałbym z tego wszystkiego niezłą bekę) powtórzą klasę. I od tego akurat nikt nie umrze.

Albo jeszcze inaczej – nie zdarzyło się Wam, że nauczyciel chorował dwa/trzy tygodnie? Miesiąc? Bo akurat nogę sobie złamał. Oczywiście, że było to łatane różnymi zastępstwami, ale koniec końców i tak zawsze wszyscy mieli „tyły”. Stało się coś strasznego wtedy?

I ja wiem, że teraz jest inaczej, bo nikt nie wie, jak długo sytuacja potrwa, a no końcu jest przecież klasyfikacja i egzamin, ale – podkreślam jeszcze raz („plany budowy dróg”) – to nie są rzeczy aktualnie najważniejsze.

I jak najbardziej popieram i trzymam kciuki za próby nakłaniania uczniów do samodzielnego działania i uczenia się (z klasami, które uczę zrobiłem to tak – a widzę, że mój kolega po fachu tak samo – że założyliśmy, grupy na fejsbuku, wrzucam tam jakiś tekst/film/obraz, pod którym toczy się dyskusja  -wiadomo, że nie wszystkim się chce i nie wszyscy się udzielają, nic nie poradzę, a finalnie notatki mają uczniowie zamieścić na blogach, które – tak się jakoś złożyło – założyli już w styczniu; jestem w tej szczęśliwej i wyjątkowej – jak zwykle – sytuacji , że to język polski oraz szkoła średnia), niemniej jednak nie wpadajmy w kolejną pułapkę i paranoję.

Bo ja wiem, że – gdyby doszło rzeczywiście do wspomnianej przeze mnie wyżej sytuacji, grozi to bałaganem, chaosem, konsekwencjami prawno-ekonomicznymi, płaczem rodziców, wyciem psów i tak dalej. Ale – jeśli naprawdę mamy teraz na uwadze życie i zdrowie ludzkie – to wszystko ma drugorzędne znacznie.

Na koniec jeszcze jedna uwaga – chyba najistotniejsza jednak – jeśli uczniowie nie będą widzieć sensu tej nauki (powtarzam – realizacja materiału, ocena i egzamin jest motywacją ze świata dorosłych, a uczniów – zwłaszcza młodszych – absolutnie nie dotyczy, są mądrzejsi od nas i dlatego jej nie rozumieją), to nie zrobią w tym kierunku nic. Przy okazji, naprawdę Wam polecam – sprawdźcie akcję dąbrowskiej młodzieży #Zostajewdomu (na fb). Napędzają się sami (znowu wiadomo, że nie wszyscy), sama wrzucają tematy i wątki, sami – może często nieświadomie – się uczą. I myślę sobie, że to jest prawdziwa droga i naprawdę ten kierunek.

Nie zaś wydawane znad głowy okrzyki ojca/matki „ucz się, bo…” …i tu następuje cała gama (de)motywujących stwierdzeń… …ale o tym to już może w następnym odcinku…

Robert